Uit de praktijk: Doortje

Ik ben Doortje (37) en woon samen met Jerry (42) en samen hebben wij 2 jongens (6 en 8 jaar). Toen ik bij Wilma terecht kwam zat ik echt met mezelf in de knoop. Ik voelde me emotioneel geblokkeerd en kon niet genieten van mijn gezin en voelde me erg minderwaardig.  Anderen kwamen altijd op de eerste plaats. Samen met Wilma, zijn we naar aanleiding van mijn verhaal, gaan kijken wat de rode draad is in mijn leven en waar eventueel de problemen begonnen zijn. Het bleek al snel dat het probleem lag in mijn jeugd. Ik heb een liefdevolle jeugd gehad bij mijn ouders en oudere zus. Ik zwom wedstrijden op een hoog niveau, met als doel olympische spelen en dus trainde ik veel. Binnen de zwemclub waren we met z’n drieën die dat doel wilden halen en dus ontstond er een hechte band. Ik keek op tegen Sander die al een eerder naar de olympische spelen was geweest en dus was hij mijn grote voorbeeld. Op mijn 14de lagen we goed op cours en elke ochtend waren we aan het trainen. Omdat we maar met z’n tweeën op een baan zwommen moest ik vaak uitwijken naar baan 2 of 4. Dus als er 1 van de anderen niet kwam opdagen kon ik op baan 3 trainen wat ik erg fijn vond. Op een ochtend was dit het geval, Sander kwam niet opdagen en dus dacht ik gelijk… Ha ik kan lekker op baan 3 zwemmen. Heerlijk getraind die ochtend en dus daarna snel naar huis. Daar kreeg ik de schrik van m’n leven. Mijn ouders vertelde dat Sander een ongeluk had gehad en was verongelukt. Dit veranderde alles…

Waar ik samen met Wilma achter kwam was dat ik me altijd heel schuldig heb gevoeld over het feit dat ik blij was dat Sander er die ochtend niet was. Ik voelde me schuldig omdat ik aan mezelf dacht. De link die ik vanaf die tijd heb gelegd is: aan mezelf denken, is iemand verliezen. Dit hield in dat ik mijn leven leefde zoals ik dacht dat anderen dat zouden willen. Ik deed alles voor iedereen en voelde me steeds onzekerder over mezelf. Waardoor, ook later, bleek ik natuurlijk een makkelijke prooi bleek om gepest te worden op school.

Wilma heeft mij op een geweldige manier laten terug gaan, tijdens een trance sessie, naar het 14 jarige meisje die ik was en heb de hele gebeurtenis van, niks aan de hand tot en met de begrafenis opnieuw herbeleefd. Eerst vond ik de gedachten van een trance sessie best raar en wist niet wat ik kon verwachten. Wilma heeft dit heel goed opgepakt, zonder dat ze wist dat ik het best spannend vond. Geleidelijk aan keerde ik terug in mijn geheugen en beleefde alle opnieuw, blijdschap, ongeloof, verdriet en pijn alles zo echt. Wilma was echt mijn steun, ik voelde dat ik veilig was door de rust die zij uitstraalde en de woorden die ze gebruikte.

Nadat ik alles had herbeleefd deden we dit nog een keer, alleen dan was ik, als volwassen vrouw, de toeschouwer. En kon ik zien wat er met het kleine meisje gebeurde en hoe zij als kind het beleefd had, maar hoe het eigenlijk in werkelijkheid (ik als volwassen vrouw) kon zien dat de schuld die ze op zich had genomen zo onterecht was, maar ze kon niet anders, ze was nog maar een kind.

Door deze manier van werken zoals Wilma dat deed, de aandacht, het inleven en begeleiden van mijn proces tijdens de gesprekken met haar,  heb ik de eerste stappen gezet om weer dichter bij mezelf te komen en weer langzaam mijn zelfvertrouwen terug te krijgen.

Groet, Doortje

Ervaring, veiligheid en liefdevol

Copyright © 2013 Wilma Batenburg.  All Rights Reserved. In samenwerking met Kevin Wubbels.